Van verspreide infrastructuur naar één EU-cloud

Vraag een IT-verantwoordelijke wat de infrastructuur per maand kost en u krijgt zelden één getal. U krijgt een rack op de eigen locatie, een omgeving bij de ene hyperscaler, een tweede bij een andere omdat een project daar ooit om vroeg, en een rij SaaS-abonnementen die per afdeling zijn afgesloten. Elk stuk heeft zijn eigen contract, zijn eigen facturatiedag en zijn eigen beheerder. De som van dat alles staat nergens.

Dat is het echte probleem van verspreide infrastructuur. Niet dat één omgeving te duur is, maar dat er geen enkele plek is waar de kost samenkomt. Zonder dat overzicht kunt u niet sturen. U ziet de facturen los binnenkomen, u betaalt ze, en de run-rate kruipt jaar na jaar omhoog zonder dat iemand het moment kan aanwijzen waarop het te veel werd.

Waar het geld weglekt

Verspreiding kost op vier plekken tegelijk. Dubbele contracten, omdat twee teams dezelfde database of dezelfde monitoring apart inkopen. Overcapaciteit, omdat elke omgeving apart op piekbelasting is voorzien en die piek zelden samenvalt. Ongebruikte licenties, omdat niemand het volledige overzicht heeft. En de kost om ergens weg te gaan, die u lang op uw plaats hield.

Dat eerste is geen randfenomeen. In de Flexera 2025 State of the Cloud noemt 84% van de organisaties het beheersen van cloudkosten hun grootste cloud-uitdaging, en de gemiddelde budgetoverschrijding bedraagt 17%. Verdeel diezelfde uitgaven over meerdere omgevingen en dat cijfer wordt eerder groter dan kleiner, want elk platform heeft zijn eigen prijslogica en zijn eigen blinde vlekken.

De verspilling zit ook in wat u al betaalt maar niet gebruikt. Flexera becijfert in de 2024 State of ITAM dat organisaties 20 tot 30% van hun IT-uitgaven verspillen en dat meer dan de helft van de SaaS-licenties ongebruikt blijft. Op één plek valt zoiets op. Verspreid over een rack, twee clouds en een handvol losse abonnementen valt het door de mazen, want er is geen lijst waarop een ongebruikte licentie naast een actieve komt te staan.

Waarom weggaan lang duur was, en nu niet meer

Verspreide infrastructuur blijft meestal liggen om één reden: de afsluitkost. Data uit een cloud halen kostte geld per gigabyte, de zogenaamde egresskosten, en dat maakte van elke migratie een rekening die u liever uitstelde. Zo bleef een omgeving staan waar u allang weg wilde, puur omdat vertrekken duurder leek dan blijven.

Dat is in 2024 veranderd. Google Cloud schrapte in januari de egresskosten voor wie vertrekt, AWS volgde op 5 maart 2024, allebei mede onder druk van de Europese Data Act. Die verordening, (EU) 2023/2854, legt overstapverplichtingen, functionele gelijkwaardigheid en interoperabiliteit vast en bouwt overstap- en egresskosten af. Ze is van toepassing vanaf 12 september 2025. De kost die u lang vasthield, verdwijnt.

Daarmee vervalt het laatste argument om alles te laten staan waar het staat. Consolideren was tot voor kort een dure oefening met een onzekere terugverdientijd. Nu is de rekening om weg te gaan klein genoeg om de oefening te maken. De vraag is alleen waar u begint, en dat is bij wat u vandaag echt uitgeeft. Een IT FinOps-audit legt de volledige run-rate bloot, contract per contract, en zet de dubbele en ongebruikte posten op één lijst.

Eén EU-cloud op een open stack

Wat u ervoor in de plaats zet, bepaalt of de winst blijft. Vijf omgevingen samenbrengen op een zesde die u niet in de hand hebt, verplaatst het probleem alleen. De uitweg is één platform in uw eigen eigendom, op een open stack, gedraaid op een EU-cloud. Eén omgeving, één factuur, één plek waar de kost en het verbruik samenkomen.

Op een open stack, met Kubernetes, PostgreSQL en de rest in standaardcomponenten, zit u nergens vast aan een leverancier die de prijs eenzijdig zet. De code staat in uw eigen repository, de data blijft binnen de EU, en het beheer op NIS2-niveau is ingebouwd in plaats van erbij gekocht. Wat verspreid stond, wordt zo één ding dat u kunt lezen en sturen, en als het moet verplaatsen.

De winst van die oefening is reëel, maar niet vanzelfsprekend. McKinsey becijferde in Cloud's trillion-dollar prize is up for grabs (2021) dat er tegen 2030 meer dan 1 biljoen dollar aan run-rate EBITDA bij de Fortune 500 voor het grijpen ligt, met een gemiddelde EBITDA-stijging van meer dan 20%. Dat getal landt alleen bij wie eerst opruimt en dan bouwt. Wie de bestaande wildgroei één op één naar een nieuwe cloud tilt, verhuist de rommel en houdt de kost.

Hoe u er komt zonder big-bang

Consolidatie hoeft geen weekend te zijn waarin alles tegelijk overgaat en u hoopt dat het maandag draait. Bij YK gebeurt het in golven, met een go of no-go per stap. De bestaande systemen blijven draaien tot elke golf stabiel is, een parallelle overgang zonder cutover in één nacht. Werkt een verplaatst stuk zoals het hoort, dan volgt het volgende. Werkt het niet, dan stopt u voordat de kost oploopt.

Zet daarom elke server, elke cloud en elk abonnement op één blad, met de kost en het verbruik ernaast, voordat u aan een platform denkt. Zodra dat blad er ligt, ziet u waar de dubbele contracten zitten, welke licenties niemand nog opent en welke omgeving op een fractie van haar capaciteit draait. Vanaf daar wordt consolideren naar één EU-cloud een beslissing die u zelf in de hand houdt, met een run-rate die daalt in plaats van sluipend te stijgen.